Hoe het allemaal begon (Gepest, Overmobiel, Hernia en HSP)

Nog niet eens zo lang geleden besloot ik het eens helemaal anders te gaan doen. Ik was het namelijk helemaal zat.

Ik was vroeger op mijn 10e nog zo'n vrolijke meid. Lachend naar de wereld, warm en open naar iedereen. Op mijn 15e, later dan bij de normale kinderen, ging ik naar de middelbare school en werd helemaal aan gort gemaakt. Gepest, vernederd in de meest gruwelijke manieren. En als ik om hulp vroeg bij docenten werd er schroom gelachen met de woorden dat het aan mijzelf lag. Ik zou maar eens wat meer voor mij op moeten gaan komen. 

Nou, tot nu toe is me dat niet gelukt, hoor. Ik zal nooit en ten nimmer zo laag doen als hen. Ik doe niet aan opgeblazen gedoe of werken met een vuist. Nee... Wat je moet doen is juist het tegenover gestelde.

Net op het laatste jaar van de middelbare school ben ik er achter gekomen hoe je het pesten kan stoppen. En verdorie, de docenten hadden nog gelijk ook. Ik ben enkel de nare mensen al glimlachend gade gaan slaan. Als ze begonnen te schreeuwen, of iets wat daar in de buurt kwam, ben ik heel zacht tegen ze gaan praten over een school opdracht. Gewoon. Smalltalk. Gewoon het negatieve negeren. En nooit en ten nimmer in gaan op dat ongewenste gedrag. Net als bij het opvoeden van een papegaai het goede gedrag stimuleren en het negatieve heeft geen effect meer.

Met een goed gevoel ben ik weg gegaan van de middelbare school, diploma behaald, vrienden eraan over gehouden en van pesters... welke pesters? Het zijn net als jij jonge mensen hier op deze harde wereld. Lijf vol hormonen en alles komt zo hevig op je dak. De zogenaamde pesters hadden misschien wel een grotere rugzak mee te dragen dan jij. Iets moet hen zo droevig hebben gemaakt om dat bij je af te reageren. En jij hebt dat toegelaten want jij stond open voor ze. Waarom? Omdat jou ouders je geleerd hebben om lief te hebben. Alles wat ze wilden was jou liefde. Jou mededogen. Jou respect. Jou aandacht. Want jij had dat blijkbaar zichtbaar in overvloed.

Je komt vast uit een warm nest. En dat willen zij ook zo graag.

Dat is wat ik er hoe dan ook van gemaakt heb toen ik hier later op deze tijd terug keek.

Later in mijn leventje merkte ik pas echt hoe gelukkig ik was. Ik was blij, bijna altijd. Ik zong non stop. En alles was een aangename verassing.

Op mijn 18e begon ik aan een opleiding in de gezondheidszorg en dat wilde ik natuurlijk omdat ik het fijn vond om te zorgen. Lief te hebben. Mijn inwendige warmte te delen met mensen die dat tekort kwamen. Ik had toch genoeg. Maar toen gebeurde er iets. De leiders die me dus om moesten toveren tot volwaardig bejaardenverzorgster gaven me elke dag keer op keer de schrik van mij leven. Ze zeiden me steeds op nieuw dat je jou eigen hart moest thuislaten als je naar het werk ging. Omdat er geen tijd was voor een "gesprekje". Er moest gewerkt worden. Er was een afdeling. honderd mensen. En ze moesten in de morgen, middag en avond allemaal een keertje eten, drinken, koffie en thee. En tussendoor ook nog naar het toilet. Enkele dagen later ging ik door mijn rug. En mijn rug was zo erg beschadigd van deze twee maanden dat ik acuut moest stoppen met de opleiding. Ik heb vijf maanden thuis gezeten en kon niet lopen, niet eens fantsoenlijk zitten of liggen. Hernia, maar dan toch geen Hernia. Een breuk, maar dan toch niet echt een breuk. Het leek het meeste op een Hernia. Dus daar hielden we het maar op. 

Zo ben ik terecht gekomen bij een arbeidsbureau. Want voor scholen was ik te dom. Dat zeiden ze stuk voor stuk. Want ik had nog niet eens een opleiding af gemaakt. Tja... zo gaat dat meestal in de harde wereld. Waarschijnlijk hadden zij ook hun hartje thuis gelaten...

Nu sla ik een heel stuk over. Gewoon... omdat het verder niet zo belangrijk is. Bla bla bla, kunstacademie. bla bla. HBO diploma bla bla. Getest en bleek dus een hoog IQ te hebben maar gewoon niet te kunnen rekenen. En dat is alles wat men zag. Ik kon niet rekenen.VerbaasdShocking! Het was voor mij ook verder niet van belang ik had mijn lesje al veel eerder geleerd. Laat ze maar denken. Wees zelf maar zo wijs om je niet te laten krimpen door woorden en rangen. Blijf rustig. Blijf jezelf. Maak geen woorden vuil en lach. Het is niet jou woedde. Het is niet jou ding. 

Dat was wat ik me maar voor hield.

Na een vervelende ervaring tijdens een wandeling door de stad ben ik dan toch eindelijk gegrepen door die zwarte deken. Wat er nu precies in me gebeurde weet ik niet goed te verwoorden. Maar het was niets met mijn lichaam. Ik viel midden op een plein flauw door een akelig gevoel dat me beslopen had. Die dag had ik veel in de ogen van andere mensen gekeken en me erg opengesteld met mijn groot hart.

Ik was ineens op. Leeg. en ik storte terplekke neer op de grond. en dan denk je dat er in een drukke plek als deze iemand je wel helpt....

Er kwam niemand die middag. Niemand hielp me opstaan. Niemand raapte de spulletjes voor me bij elkaar om ze terug in mijn schoudertasje te stoppen. Ze liepen gewoon met een gorte boog om me heen. en ik wilde er zo graag weg. Ik wilde zo graag meteen opstaan en weggaan. Maar ik kon het niet. Ik was helemaal leeg. Toen ik eindelijk de kracht had om op te staan wankelde ik naar een pilaar en wilde het vasthouden voor steun, stootte ik tegen een vrouw en ze keek me even aan. Boos en geergerd. "kijk waar je loopt, heks". Het was een oude vrouw met een mooi watergolfje in haar haren. Een paars gestippeld sjaaltje en een witte jas met grasgroene blouse en beige pantalon.

zo. Dat is wat het is.

Vanaf die dag, en dat akelig gevoel, durf ik dus niet meer alleen over een plein te lopen. En heel lang, nu ook zelfs nog niet altijd, durfe ik ook niet meer alleen naar de stad. Er bestaan woorden zoals: pleinvrees of argofobia. Maar in feite was ik gewoon leeggezogen door alle mensen die ik die dag in de ogen had gekeken. Ik was gewoon zo vrijgevig dat ik alles wat ik had in iedereens blik had gelegd en toen ik niets meer te geven had was het klaar en kon ik wel gaan. 

En wat moet ik daar nu mee?

Tot voor kort heb ik een oplossing gevonden. Ik heb een harnas nodig. Mentaal of fysiek. Iets waardoor ik mezelf niet zo weggeef en iets waardoor ik niet meer zo ingedoken ga rondlopen omdat ik bang ben dat anderen het dan van me komen pakken met kracht. 

Ik mag er best zijn hier op de wereld. Dat is mijn recht. Net als iedereen! Ik mag hier zijn. BAM!

Een maand geleden heb ik een korset besteld. Deels om mijn rug te ondersteunen. Deels om mijn overmobiele lichaam in het gelid te houden voor ik me bezeer, deels om me geharnast te voelen als ik over straat moet en ten slotte: deels om mijn hartje bij me te houden. De mensen hebben zelf ook wel genoeg liefde. Ze hebben mijn eigen energie niet nodig. Ze hebben er niet eens om gevraagd. Ik smeet het voorheen in hun gezicht. Dat doe ik dus niet meer. Ik denk nu wat meer aan mezelf en laat de boel de boel. Maar mijn boel zit nu wel regelmatig in een prachtig korset.

Hopah!

Dit was mijn intro. Volgende week schrijf ik een blog over mijn eerste korset ervaring in en om het huis. en hoe mijn houding, mentaal als fysiek, er mee veranderen.

X

Korsetheksje

(PS: er zullen vast schrijffoutjes in verwerkt zitten. Ik heb het drie keer doorgekeken en niets gevonden. Maar er zullen er vast wel zijn. mijn excuus bij voorbaad.)